Wystąpienie Jana Zanurzyciela wywołało wielkie poruszenie w narodzie izraelskim. Głosił on zanurzenie upamiętania na odpuszczenie grzechów. Wtedy posłano do niego kapłanów i lewitów, aby zapytali: „Kim ty jesteś?” i odpowiedział Jan powołujac się na Księgę Izajasza: „Głos się rozlega: Drogę dla Jahwe przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec naszemu Bogu”, J 1,23; por. Iz 40,3. Jan świadczył o Jezusie, że jest Barankiem Bożym, który gładzi grzechy świata, J 1,29.36. To określenie Jezusa nawiązywało do proroczej wypowiedzi Izajasza:” Dręczono go, lecz sam dał się gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygacych ją, tak On nie otworzył ust swoich!”, Iz 53,7; związane też było z obrzędem paschalnym, Wj 12. Już Ojciec Jana Zachariawsz prorokował, że Jan będzie poprzedzał Tego, który da Izraelowi zbawienie przez odpuszczenie grzechów ich, Łk 1,67-79.

Prawda o mającym nadejść Zbawicielu była też obecna u Samarytan, chociaż mają tylko Pięcioksiąg Mojżesza. Oczekiwanie na Zbawiciela wynikało z wypowiedzi Bożej skierowanej do węża: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, między potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty ugodzisz je w piętę.”, Rdz 3,15. Samarytanka szybko rozpoznała w Jezusie Mesjasza – Zbawiciela. Jej świadectwo zostało równie szybko przyjęte przez lokalnych Samarytan, którzy po spotkaniu z Jezusem stwierdzili: „Wierzymy już nie na skutek twego opowiadania, ale dlatego, że na własne uszy słyszeliśmy [Jego naukę], i jesteśmy przekonani, że jest On prawdziwie Zbawicielem świata.”, J 4,42.

Jezus starał się uświadomić Judejczykom, że ma szczególne posłannictwo od Boga; „Ja jestem światłem dla świata. Kto idzie za Mną, nigdy nie będzie chodził w ciemnościach, lecz będzie miał światło życia.”, J 8,12; „Już wam powiedziałem, że pomrzecie w waszych grzechach. Jeszcze raz mówię: jeżeli nie uwierzycie, że to Ja jestem, pomrzecie w waszych grzechach.”, J 8,24; „Powiedział tedy do nich Jezus: Kiedy już wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że to Ja jestem; że Ja nic nie czynię sam z siebie i że mówię to, czego Mnie nauczył Ojciec.”, J 8,28; „Zaprawdę, zaprawdę mówię wam, że każdy, kto dopuszcza się grzechu, jest niewolnikiem grzechu. Otóż niewolnik nie zawsze przebywa w domu, a syn pozostaje w nim zawsze. Jeżeli więc Syn obdarzy was wolnością, wówczas będziecie rzeczywiście wolni.”, J 8,34-36; „Waszym ojcem jest sam diabeł, a wy pragniecie spełniać wszystkie jego życzenia. Był on od samego początku mordercą i nigdy nie trwał w prawdzie, gdyż prawdy w ogóle w nim nie ma. Kiedy zaś kłamie, kłamie sam z siebie, bo jest kłamcą i [co więcej) ojcem kłamstwa.”, J 8, 44; „Ponieważ zaś Ja mówię, wy nie chcecie Mi wierzyć. Lecz kto z was może Mi udowodnić grzech? Jeżeli mówię prawdę, to czemu Mi nie wierzycie?”, J 8,45.46. Jezus stwierdza, że ponieważ jest bez grzechu jest Tym, którego tak długo oczekiwano. Judejczycy zauroczeni swą ludzką tradycją nie pojmują właściwie wypowiedzi Jezusa. Jezus odwołał się potem do wydarzenia z życia Abrahama. Zapewne miał na myśli posłuszeństwo Abrahama, który gotów był oddać na ofiarę swego syna jednorodzonego z ukochonaje Sary. Ostatecznie pouczony przez Boga zamiast Izaaka złożył baranka. Jezus podsumowując tę całą polemikę, stwierdza że Jego posłannictwo wyprzedza nawet Abrahama bo jest obiecanym Zbawicielem. Judejczycy z gniewem zaprzeczyli i chcieli Go zabić, ale Jezus oddalił się, bo nie nadeszła jeszcze Jego godzina. J 8,56-59.

Trzy Paschy miały miejsce podczas służby Chrystusa, o których wspomina Jan Ewangelista, 2,13; 6,4; 11,55. Gdy zbliżał się czas decdującej Paschy dla losów świata, Jezus w mowie do Greków, którzy przybyli na święto i chcieli zobaczyć Jezusa, wtedy im powiedział o znaczeniu Jego śmierci. Zatem Jezus był w pełni świadomy swego posłannictwa nie tylko skierowanego do Judejczyków i Samarytan, ale też Greków, co w rzeczywistości oznacza uniwersalne zbawienie dla całego świata. Jezus miał stoczyć zwycięską walkę z władcą tego świata, J 12,31-33.

W noc poprzedzającą złożenie ofiary paschalnej, zdradzony przez Judasza, został pojmany, osądzony i ukrzyżowany. Umarł w czasie zabijania baranków paschalnych. Jan, naoczny świadek Jego śmierci, odnotował w swej Ewangelii znaczący fakt, że Jego kości nie były łamane, 19,33. Komentując ten fakt Jan wyjaśnił, że stało się tak, aby wypełniło się Pismo: „Kość Jego nie będzie złamana”, J 19,36; por. Wj 12, 46; Lb 9,12. Jan też złożył świadectwo, gdy żołnierz przebił Jego bok, wtedy wypłynęła krew i woda, co jest widomym znakiem śmierci.

Apostoł Piotr widział w Jezusie Baranka, który był przewidziany już przed założeniem świata. Apostoł też nauczał o decydującym znaczeniu śmierci Jezusa dla wybawienia ludzkości z więzów nieprawości, 1P 1,18-21.

Sekwencja wydarzeń opisanych w Ewangelii Jana wskazuje, że właściwe zrozumienie prologu nawiązuje do obietnicy Bożej o zwycięstwie potomka niewiasty nad złem, Gen 3,15. Słowo o Zbawicielu świata miało nadrzędną pozycję (było Bogiem) od początku było w planach Bożych. Bóg miał przygotowany plan awaryjny na wypadek nieposłuszeństwa. Zwycięstwo nad grzechem musiał odnieść potomek niewiasty i tego dokonał współpracujac z Bogiem człowiek Jezus Chrystus. W nagrodę Bóg wzbudził z martwych Jezusa i wywyższył dając Mu zaszczytne miejsce po swej prawicy. Jan w Apokalipsie ukazuje zwycięskiego Baranka obdarzonego siedmioma Duchami Bożymi, które są posyłane na oblicze całej ziemi, 5,6. Całe niebiosa potwierdziły wolę Bożą mówiac: „Godzien jest ten Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę i błogosławieństwo.”, 5,13.