Słowo „bóg”, hebr. elohim, gr. theos w pierwszym znaczeniu odnosi się do istoty duchowej, Stwórcy całego stworzenia, Ps 83,19; Ef 3,14.15; Ap 4,8-11.

W szerszym znaczeniu określenie bóg wyraża pzycję nadzędną jednego podmiotu w stosunku do innego podmiotu. Dla przykładu Mojżesz był Bogiem dla Aarona, Wj 4,16. W tym przypadku szczególną pozycję Mojżesza względem Aarona wyznaczył Jahweh. Za Bogów, w kontekscie biblijnym, uznaje się też sędziów i królów, którzy mają władzę nadrzędną w społeczeństwie, Ps 82,6; por. J 10,34.35. W tym znaczeniu należy też rozumieć nadanie tytułu Bóg Jezusowi, Synowi Bożemu przez zmartwychwstanie, bowiem Bóg Ojciec powierzył mu władzę nad całym stworzeniem, Mt 28,18; Hebr 1,8.

Człowiek na przestrzeni swych dziejów uznawał za bogów nawet ciała niebieskie i przedmioty materialne w postaci posagów, co jest szczególnie napiętnowane w Słowie Bożym, Wj 20,3-6; Iz 44,9-20. Apostoł Paweł będąc w Atenach rozsierdził się w duchu z powodu bałowchwalstawa tam powszechnie obecnego, nie tylko w ich świątyniach, ale też w miejscach publicznych, Dz 17,16.

Apostoł Paweł w swym liście do Filipian przestrzega ich przed pewnymi ludźmi, którzy odrzucają prawdę o krzyżu Chrystusa, Flp 3,18.19. Ostrzega przed przyjęciem postawy odrzucającej naukę o chrystiańskim cierpieniu, a stawiający jako nadrzedną wartość pomyślność życiową. Dla tych ludzi bogiem jest brzuch, jako uosobienie dążeń cielesnych związanych z bytowanie ziemskim, por. też Rz 16,18.

Bo ci którzy żyją według ciała, myślą o tym co cielesne i są na usługach zachcianek cielesnych. Kierują się oni chwilowym zaspokojeniem pożądań cielesnych. Tacy ludzie są w mocy ciała, które w takim ujęciu jest prawem grzechu i śmierci, Rz 7,23. Uczynki wywodzące się z pożądliwości ciała to nierząd, nieczystość, wszelkie wyuzdanie, bałwochwalstwo i czary, nienawiść jednych do drugich, spory, zawiści, brak opanowania, pycha, niezgoda, rozłamy, zazdrości, pijaństwo, hulatyki i tym podobne, Gal 5,19-21.

Zbawienie dokonane w Jezusie Chrystusie daje mozliwość opanowania swych cielesnych pożądań i wypełnianie Bożego Prawa, Rz 7,24-8,9.
Apostoł Piotr ostrzega przed nauczycielami propagującymi zgubne nauki, a zapierający się naczania Chrystusa, a jednak wielu pójdzie za ich rozwiązłością, a droga prawdy będzie przez nich pohańbiona, 2 P 2,1-22.
Należy z całą stanowczością porzucić starego człowieka, z jego cielesnymi dążeniami, a wybrać drogę nowego człowieka stworzonego według prawdy objawionej w Pismie Świętym, Ef 4,17-24.