Bóg Jahweh pouczył o zwierzętach, które lud Boży może spożywać: Oto zwierzęta, które będziecie jeść spośród wszystkich zwierząt, które są na ziemi (Kpł 11,3), Abyście rozróżniali między tym co nieczyste, a tym co czyste, między zwierzętami jadalnymi, a tymi, których jeść nie wolno (Kpł 11,47). Szczegóły, co do gatunków, są określone w księdze Kapłańskiej 11 rozdział. Zakazane jest spożywanie m.in.: zająca, świni, myszy, orła, sępa, sokoła, kruka, sowy, płazów, gadów, wszystkich istot wodnych, które nie mają płetw i łusk.

Podział na zwierzęta czyste i nieczyste znał już Noe, (Rdz 7,2). Świadczy to o starożytności tego podziału na długo przed nadaniem Prawa przez Mojżesza. Bóg przypomniał wiele praw Izraelitom, które zagubili ich przodkowie w niewoli egipskiej. Prorok Izajasz w końcowej wizji ostrzega, że Bóg Jahweh dokona sądu nad tymi, którzy jedzą świnie i myszy, (Iz 66,16-17). Jezus na wstępie swej działalności stwierdził, że nie przyszedł znieść Prawa, ani Proroków, (Mt 5,17). Zatem Apostoł Piotr, pomimo sugestywnego widzenia, nie chciał spożywać pokarmów nieczystych, (Dz 10,10-17). Zastanawiał się, co może to widzenie oznaczać. Dopiero, gdy przyszli wysłanicy od Korneliusza, zrozumiał: „Bóg mi pokazał, że nie wolno żadnego człowieka uważać za skażonego lub nieczystego” (Dz 10,14; 11,8). Apostoł, mimo trzykrotnej zachęty i głodu, który odczuwał, odmówił spożycia tych pokarmów. Nie potraktował widzenia dosłownie, ale zastanawiał się nad jego sensem alegorycznym. Ponad trzy lata po zmartwychwstaniu Chrystusa – Piotr dalej jest wierny przykazaniu o pokarmach.

Oryginalny tekst Pisma w języku greckim stosuje dwa określenia (różne słowa) w wypowiedzi Piotra: Bo nigdy nie jadłem nic skażonego [koinos] i nieczystego [akathartos]. Niestety wiele przekładów grckie słowo -koinos- tłumaczy jako nieczyste. Według słownika znaczenie tego wyrazu to pospolite, wspólne. Zauważmy, że Jezus piętnował faryzejskie rozumienie sprawy jedzenia pokarmów grupy -koinos- w Mk 7,1-23. Ewangelista, przy tym wyjaśnia o jakich pokarmach jest mowa: Faryzeusze bowiem i w ogóle Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją, rozlużniając pięść. I gdy wrócą z rynku, nie jedzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych(Mk 7,2-5). Zatem nauczanie Jezusa dotyczyło judejskich oczyszczeń przez wykonanie rytualnych obmyć oprócz tych zawartych w Prawie Mojżeszowym. Jezus pouczył, że tradycja starszych odnośnie nieczystości pokarmów -koinos- jest zbyteczna i błędna bowiem prawdziwa nieczystość pochodzi z serca człowieka i dotyczy złych myśli, nierządu, kradzieży, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwości, przewrotności, podstępu, wyuzdania, zazdrości, obelgii, pychy i głupoty.

Należy zauważyć postawę Jezusa, gdy uzdrowił pewnego człowieka z duchów nieczystych. Otóż pozwolił duchom nieczystym wejść w świnie, które się pasły nieopodal. Wtedy świnie rzuciły się z urwiska do jeziora i poginęły (Mk 5,1-17). Wiązało się to ze znaczną stratą materialną właścicieli tych stad, a mimo to nie obarczono go odpowiedzialnością, bo doskonale zrozumiano, że nie wolno hodować tych zwierzat w celach uboju do spożycia. W ten sposób Jezus w dobitny sposób dał wyraz swej dezaprobaty dla procederu hodowli świń.

O nieczystości pewnych pokarmów typu -koinos- napisał też Apostoł Paweł: Wiem i jestem przekonany w Panu Jezusie, że nie ma niczego, co by samo przez się było nieczyste [koinos] (Rz 14,14). Wielu chrześcijan stosuje ten tekst jako dowód, że oto Paweł zezwolił na jedzenie pokarmów nieczystych. Niestety wiele przekładów nie zamieszcza stosownego przypisu, że w tym kontekście, chodzi o pokarmy, z gruby -koinos-, czyli pokarmy, które uznano za nieczyste według tradycji starszych. Apostoł Paweł, w innym miejscu swego nauczania ostrzega wiernych, że w kontaktach z niewiernymi należy zachować ostrożność, aby nie stać się uczestnikiem ich nieczystośći, (2 Kor 6,14-18). Jest tu mowa o nieczystości typu -akathartos-, która obejmuje też pokarmy zakazane do jedzenia według Prawa. Przy tym cytuje proroka Izajasza: ….nie dotykajcie tego co nieczyste [akathartos], a ja was przyjmę (2 Kor 6,17; por. Iz 52,11).

Niekiedy przywoływane jest postanowienie soboru jerozolimskiego. Sobór ten został zwołany w celu rozstrzygnięcia konieczności praktykowania obrzezania, a co za tym idzie całego Prawa Mojżeszowego. Końcowe orzeczenie dotyczyło wybranych zagadnień kultowych, które w środowisku pogan narażały na bałwochwalstwo. W postanowieniu zakazano nierządu, spożywania krwi i mięsa uduszonych zwierząt i splugawionych przez bałwany, (Dz 15,20). Nie oznaczało to jednak, że Apostołowie zezwolili na spożywanie pokarmów nieczystych. Takiego zezwolenia nie ma w całym Piśmie Świętym. Prawo Mojżeszowe w całości nie zostało odrzucone przez Apostołów zgodnie z wypowiedzią Jezusa, por Mt 5,17-20. Tak też zakończono sobór: „Z dawien dawna bowiem w każdym mieście są ludzie, którzy co szabat czytają Mojżesza i wykładają go w synagogach” (Dz 15,21).

Pismo w ostatniej księdze, tak charakteryzuje Wielki Babilon: „Upadł, upadł wielki Babilon i stał się siedliskiem demonów i schronieniem wszelkiego ducha nieczystego [akathartos] i schronieniem wszelkiego ptactwa [nieczystego] i wstrętnego. Gdyż wszystkie narody piły wino szaleńczej rozpusty jego i królowie ziemi wzbogacili się na wielkim jego przepychu. I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły plagi na niego spadające” (Obj 18,1-4). Wiele nauk rodem z Babilonu znalazło niestety swe schronienie w Kościele liberalnie nastawionym do przykazań Bożych. W ten sposób otwarto możliwość do zwodniczego działania duchów nieczystych. Bóg nakazał w swym słowie: „Abyście rozróżniali między tym co nieczyste, a tym co czyste, miedzy zwierzętami jadalnymi, a tymi, których jeść nie wolno” (Kpł 11,47). Lud Boży, również w czasie końca ma wiarę Jezusa, ale także przestrzega przykazań Bożych (Obj 14,12).