Mojżesz, jako noworodek, był skazany na śmierć bowiem tak postanowił Faraon w celu regulcji liczby urodzeń swych izraelskich niewolników. Przez trzy miesiace ukrywano fakt jego narodzin, a następnie sprytnie ukazano niemowlę córce Faraona. Ta ulitowała się nad dzieckiem i przyjęła je na wychowanie. Mojżesz został wykształcony we wszystkich naukach Egispskich. Mając czterdzieści lat odwiedził swych pobratymców. Gdy zobaczył znęcajacego się Egipcjanina nad Izraelitą, zabił Egipcjanina. Niebawem ujrzał też pewnego Izraelitę, który ciemiężył sewgo rodaka. Gdy ujął się za krzywdzonym, ciemiężyciel zagroził ujawnieniem sprawy zabitego Egipcjanina. Wtedy Mojżesz w obawie przed odwetem uciekł z Egiptu do Madianitów. Tam był pasterzem u kapłana madianickiego.

Gdy Mojżesz miał osiemdziesiąt lat, wtedy Bóg objawił mu się w krzaku gorejacym i powołał go do oswobodzenia Izraelitów z niewoli Egipcjan. Bóg zapewnił go o swym wsparciu. Wtedy Mojżeśz razem ze swym starszym bratem Aaronem udali się do Farona z proźbą o wypuszczenie Izraelitów na święto w miejscu pustynnym celem złożenia stosownej ofiary bowiem tego oczekuje Bóg Izraelitów. Faraon odmówił spełnienia tej prośby, a dodatkowo wzmógł uciążliwość prac niewolniczych dla Izraelitów. Mojżeśz wyposażony w moc od Boga czynił wielkie znaki, które miały uświadomić Faraonowi, że nie opiera się woli ludzi, ale potężnemu Bogu. Dopiero dziesiąta plaga, śmierć pieroworodnych wszelkiego ciała w Egipcie, a cudowne ocalenie pierworodnych pośród Izraelitów, skłoniła Farona do wypuszczenia Izraeltów z niewoli.

Mojżesz, jako przywódca i oswobodziciel, przy Górze Synaj, też jako pośrednik prawodawca między Bogiem Jahwe a ludem, zawarł przymierze dozgonnej wierności. Według wzoru ukazanego mu na Górze Synaj, Mojżesz zbudował Namiot Przymierza i ustanowił plemię Lewiego do służby wokół namiotu, a dom Aarona do służby w Przybytku. Bóg obiecał Izraeltom błogosławieństwo, jeśli będą wiernie przestrzegać Przymierza, gdy jednak będą opieszali i knąbrni wtedy spotka ich przekleństwo ze względu na niedotrzymanie Przymierza. Bóg zapowiedział też przyjście proroka podobnego do Mojżesza, który dopełni dzieło zbawienia.

W wyznaczonym przez Boga czasie, w cudowny sposób poczęty Jezus, był synem Dawida przez Józefa, który przyjął brzemienną Maryję. Zatem Jezus wzrastał w domu Józefa. Jezus zanim rozpoczął publiczne nauczanie przyjął zanurzenie od Jana Zanurzyciela. Podczas zanurzenia dał się słyszeć głos z nieba, że Ten jest Synem Bożym. Jan świadczył o Jezusie, że jest Barankiem Bożym, co zapowiadało główny cel posłannictwa Jezusa Chrystusa. Jezus rozpoczął swą służbę mając około trzydziestu lat, napełniony pełnią Ducha Świętego, głosił Królestwo Boże, tak w słowie, jak i w czynie. Chrystus czynił wielkie znaki i cuda, uzdrawiając z chorób i wskrzeszając z martwych , wypędzając duchy nieczyste, niszcząc dzieła diabelskie pośród ludu izraelskiego, przy tym pouczał, że ma pełnomocnictwo od Boga Ojca, do ustanowienia porządku służby Bożej przewyższająej tą, która jest sprawowana w Świątyni. To poselstwo Jezusa nawiązywało do zapowiedzi Mojżesza o przyjściu Proroka, który jest ponad wszystkimi prorokami i okazał się wypełnieniem wielu orzeczeń prorockich, Mt 12,6; J 4,20-24. Jezus szukał tych, którzy byli zagubieni w grzechu.Wskazywał drogę powrotu do Boga i zachęcał do szukania sprawiedliwości Królestwa Bożego. Wielu podążało za Nim, ale wybrał tylko dwunastu, jako zarodek nowego ludu Bożego, którego cechą charakterystyczną było wytrwałe znoszenie przeciwności, które wynikały z odrzucenia Chrystusa. Jezus zdecydowanie występował przeciwko powierzchownemu oddawaniu czci Bogu. Wskazywał na nadrzędną rolę służby w duchu i w prawdzie. Taka służba jest możliwa poprzez narodziny z góry, narodziny z wody i z Ducha, tak aby nie ulegać pożądliwościom cielesnym, ale będąc posłysznym Duchowi Świętemu wypełniać całą wolę Bożą, przy tym zaznaczał, że nie znosi Prawa Bożego zawartego w dekalogu i innych praw z tym zbiorem powiązanych, ale wskazuje na głębszy sens Bożych przykazań, których nadrzedną interpretacją jest miłość do Boga i ludzi. Ewangelista Jan podsumował dzieło swego Pana w ten sposób: „Tak, jak Prawo zostało dane Mojżeszowi, tak łaska i prawda jest w Chrystusie”, J 1,17.

Zgodnie z wolą Ojca, Jezus oddał się jako ofiara przebłagalna, dla skutecznego wyzwolenia ludzkości z mocy grzechu. W wieczór poprzedzający coroczną ofarę paschalną, Jezus zawarł z apostołami Nowe Przymierze, którego znakiem jest chleb przaśny i wino. Znaki te upamiętniają Jego doskonałą ofiarę z Jego ciała i krwi. Po zmartwychwstaniu uczniowie utwierdzeni przez Jezusa kontynuują służbę wskazaną przez Chrystusa. Uświęcenie poprzez krew Chrystusa przynosi pełne wyzwolenie z mocy grzechu. Odtąd służba sprawowana w Świątyni stała się zaledwie cieniem tej jedynej drogi do zbawienia ukazanej przez Jezusa, J 14,6; 1Tym 2,5. Jedyną wartość przed Bogiem ma kapłańswo na wzór Melchisedeka. Chrystus okazał się budowniczym prawdziwego domu Bożego złożonego z tych, którzy Go przyjęli i stali się dziećmi Bożymi bo zamieszkuje w nich duch Boży, J 1,12.13; 1Kor 6,19.20. Swych wiernych uczynił rodem wybranym, królewskim rodem, narodem świętym, nie na podstawie przepisów cielesnego pochodzenia, ale według miary daru Chrystusowego. Powołani do tej zaszczytnej służby są nie tylko spośród Izraelitów, ale także z każdego narodu, który przynosi owoce godne Królestwa, Mt 21,33-46; 1 P 2,9-12; Ap 1,5.6. Widzimy zatem, że pośrednictwo Chrystusa przewyższa pośrednictwo Mojżesza, Heb 3,1-6.

Jezus Chrystus jest ostateczną odpowiedzią Boga na fakt zaistniałego na ziemi grzechu. Jezus nie zniósł grzechu przez zniesienie Prawa Bożego, ale grzech może być zgładzony tylko przez wiarę w moc Jego ofiary z Jego doskonałego życia. Wierzący w to dzieło odkupienia mają wszystkie konieczne środki, aby wyzwolić się z mocy grzechu, tak aby nie byli posłuszni pożądliwościom cielesnym, ale dali się prowadzić Duchowi Bożemu, do wypełniania całej woli Bożej, 2P 1,3-11. Zatem w Jezusie, Synu Bożym, synu Dawida, Baranku Bożym i Kapłanie według porządku Melchisedeka, mamy dopełnienie tej służby sprawowanej według Prawa Mojżeszowego, Ps 110; Hebr 10,19-31.
Mojżesz i Jezus wypełnili wolę Jahwe, Boga Wszechmogącego, na miarę swego posłannictwa, Ap,15,3.