Bóg wybrał jeden naród, sposród wszystkich narodów na ziemi, aby pouczyć o tym co jest sprawiedliwe i dobre dla całego stworzenia. Izraelici do których należy usynowienie oraz chwała i przymierza, i nadanie prawa i z których Chrystus wywodzi się według ciała, Bóg, który jest na wszystkimi, niech będzie błogosławiony na wieki, Rz 9,4-5.
Wszystkie narody w Chrystusie mają podążać do tego dziedzictwa, które zostało utrwalone na Górze Syjon, Iz 2,1-5. Chrystus Sługa Jahweh otworzył dla narodów możliwość dołączenia do Izraela przez zdjęcie całunu śmierci, który ograniczał narody, Iz 49,6; Łk 2,32; Dz 13,47.48.

Jezus Chrystus zaprzeczył domieniemaniom, jakoby przyszedł usunąć Prawo, Mt 5,17-20. Celem nadrzędnym służby Chrystusa było wykonanie całej woli Bożej. Jezus dopełnił świadectwo Boże do uzyskania doskonałego oczyszczenia z grzechui i wprowadził na drogę sprawiedliwości według wiary i tak współbrzmi pieśń Mojżesza i Baranka, Ap 15,1-4.

Bóg Wszechmogący, który jest Stwórcą nieba i ziemi, żąda od swych wiernych posłuszeństwa w prawdzie i obiecuje stosowne błogosławieństwo, Iz 42,5-8. Bóg ustanowił szabaty, aby poznano, że jedynie Jego wola ma się spełniać na całej ziemi, Ez 20,20; Ap 4,7-11. Bóg ustanowił szabat siódmego dnia tygodnia, aby pamiętano, że to On jest Stwórcą, Wj 20,8-11. Bóg też ustanowił święte czasy dla upamietniania drogi zbawienia, Kpł 23; 1Kor 5,7.8; 16,8. Nadto ustanowił cykl pięćdziesięcioletni, na który składają się lata szabatnie i jubileuszowe, Kpł 25. Prawo to opiera się na podstawowej prawdzie zawartej w Piśmie Świetym, że ziemia należy do Boga, a uprawiający są przechodniami i gośćmi, Kpł 25,23; Pwt 35,15-20; Łk 20,9-19. Ziemia przez sześć lat ma być uprawiana, a na początku siódmego roku nie należy jej przygotowywać do zasiewu, ale należy pozostawić ją odłogiem, jest to rok szabatowy dla ziemi, Kpł 25,5. Prawo dotyczy też winnic i ogrodów oliwnych, Wj 22,11. Bóg obiecuje w szóstym roku błogosławiństwo, tak że plony wystarczą na trzy lata, Kpł 25,20.21. W roku szabatnim wyłączona jest własoność, w tym czasie, z tego co wyrośnie, mogą korzystać ubodzy, Wj 23, 10-11; Kpł 23,6.7. W tym też roku jest uwolnienie dla niewolników, którzy zaprzedali się swym rodakom, Kpł 23, 39-43. Jeśli ktoś sprzedał swe dziedzictwo, to o ile nie może wcześniej wykupić, to odzyska je dopiero w roku jubileuszowym, Kpł 25,47-55.

Jezus w swym nauczaniu nawiązał do rocznego szabatu, Łk 4,16-19, po odczytaniu Izajasza 61,1. Proroctwo, które odczytał Jezus koncentruje się na uwolnieniu z jarzma uciśnionych. Jezus dokonał wyzwolenia z mocy grzechu przez swoją niewinnie przelaną krew, J 8,31-36; 1 P 1,18.19. W roku śmierci Jezusa przypadł czwarty rok szabatni, po dwudziestym szóstym jubileuszu, w 4037 roku od stworzenia Adama, trzydziestym trzecim rok naszej ery. W obecnym 2026 roku od dwudziestego czwartego września, tj. od dzisiątego dnia, siódmego miesiąca, według rachuby biblijnej, wypada trzeci rok szabatni po sześćdziesiątym szóstm jubileuszu.